Signaleringsplannen / Vroegsignalering

Een signaleringsplan is een belangrijk instrument binnen GGZ om crisis, escalatie, decompensatie of terugval te voorkomen.

Vaak is het verplicht om een signaleringsplan in het dossier op te nemen.

Mensen zijn vaak weinig gemotiveerd om terug te kijken naar de tijd waar het slechter ging in hun leven of naar de periode dat ze in crisis waren. Enige sensitiviteit van de hulpverlener is nodig om, eenmaal in een stabiele situatie, met de cliënt terug te kijken naar die periode.

Het vereist inzicht, inleving, “fingerspitzen”-gevoel en creativiteit om een signaleringsplan zodanig te maken met de cliënt, dat vooral de cliënt (én zijn systeem) er gebruik van kan maken bij dreigende terugval of crisis.

Concreet gedrag en concrete acties beschrijven die voor iedereen begrijpelijk zijn en die de cliënt accepteert, is hierbij essentieel.

Acties afspreken zonder woorden in de mond te leggen van de cliënt, maar zodanig op onderzoek gaan mét de cliënt dat de acties in overeenstemming zijn met de belevingswereld van de cliënt, is een vereiste.

Het signaleringsplan moet zodanig beschreven zijn dat andere hulpverleners er ook mee kunnen werken.

We focussen in de training op specifieke aspecten en valkuilen bij het opstellen van signaleringsplannen. We oefenen het opstellen van een signaleringsplan met een acteur die een fictieve cliënt neerzet.

De thema's kunnen worden aangepast aan de dagelijkse praktijk van het team of de organisatie.

In de training wordt een acteur ingezet. Het voordeel is dat een acteur feedback en gevoelsreflecties vanuit zijn rol kan geven. Het geeft cursisten de kans om te oefenen met gedrag en situaties die ze moeilijk vinden én het effect van hun communicatie en interventies daarop te onderzoeken.

De trainingsacteur die zal worden ingezet heeft zowel ruime ervaring als acteur in communicatietrainingen als ervaring als hulpverlener.